คิดและธรรม ตามใจ

เคยนึกกันบ้างไหม?

เงินที่ทุกท่านมี เสพเข้าไปเสวยสุขปรนเปรอให้กับร่างกายของตนเองโดยวิธีต่างๆบ้างไหลรินลงไปกับสุรา เบียร์ เผาไปกับบุหรี่ ทิ้งไปในผับ บาร์ หรือหายไปกับนารี 

บ้างอยู่ในรูปแบบท่องเที่ยว พักผ่อน สังสรร รางวัลชีวิต

ใช่..เพราะความสุขทางกายมีหลายรูปแบบ.

แต่ทางใจ… 

ไม่บ่อยนักที่เราจะเข้าใจว่า หลายอย่างที่ทำไป เราสุขจริงหรือเปล่า?

กาย กับใจ ที่มีเส้นเลือดผูกพันเส้นสายให้ติดกันระโยงระยาง เราได้ดูแลทั้งสองอย่างไปพร้อมๆ กันไหม?
ใช่..ส่วนใหญ่ไม่มีใครสนใจความสุขในใจของตัวเองหรอก

เพราะใจ มันอยู่ลึกเกินไป เราควรจะเติมเต็มกับอะไรที่ง่ายๆ

โลกสมัยนี้ชอบความง่าย ยิ่งถ้าคุณเปนคนสมัยใหม่พอ คุณน่าจะเรียนรู้ได้ว่า ความรวดเร็ว ความด่วน ความประหยัดเวลา เปนสิ่งที่คนสมัยนี้ต้องการ เอาเปนว่า 

ยิ่งเร็วและสั้นได้เท่าไหร่ ยิ่งดี.
เงินที่ทุกท่านมี ท่านจึงคิดว่าจะช่วยในการ “เติมเต็ม” บางส่วนที่ “ขาดหายไป”

ในชีวิตของท่าน สิ่งที่ท่าน ยัดเยียดชื่อให้มันว่า “ความสุข” ใช่ตัวตนจริงๆ ของมันหรือเปล่า
เงินที่ทุกท่านมีนั้น หาได้จากวิธีการต่างๆ

ทั้งสุจริต ทุจริต ผิดบ้าง ชอบบ้าง บ้างขยัน บ้างก็ไม่ แล้วแต่นิสัยใจคอ และความสามารถที่แต่ละคนจะแสวงหามาได้

มันเปนวิถีที่แต่ละคนจะเดิน เดิน เดิน ตามความฝัน ความสามารถ แล้วแต่ มันสมอง และ อุดมการณ์ แต่ถ้าไม่มีก็เปนอีกเรื่องหนึ่ง?
เงินเป็นทรัพยากรณ์อีกชนิดที่สำหรับประชากรณ์กว่าครึ่งค่อนโลก หาได้ยาก เพราะมีต้นทุนการหาการใช้ที่ยากและจำกัด แต่ประชาชนอีกหลายๆ คนในโลกกลับหาได้ง่าย เนื่องจากมีทุนที่เหนือกว่า ฉลาดกว่า? พร้อมกว่า? อยู่ในจุดที่ดีกว่า? เต็มที่กว่า? เนื่องจากหาเงินได้ถูกทาง ถูกแนว ถูกที่ ถูกเวลา? เงินจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา 

แน่นอน ในนาทีที่เรากำลังสนุก กับการสะสมแต้มเงิน คนบางคนเหล่านั้นเราอาจคิดได้ว่า ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการมีเงินมากมาย เพราะเราสามารถใช้เงินในการแสวงหาสิ่งต่างๆ ได้ “ตามใจ” ที่เราต้องการ 
เงินที่เรามี เราจะ “ใช้ ใช้ ใช้” มัน อย่าง “มีความสุข?” หรือทำให้เรา “หัวเราะ” ได้ดังขึ้น?

แต่เราจะหัวเราะ กลบเสียงร้องไห้ เสียงคลื่น เสียงระเบิด เสียงท้องร้องอย่างหิวโหย ของคนครึ่งค่อนโลกได้หรือไม่ ในขณะที่เรากำลังกินอยู่อย่างเหลือใช้ ลองคิดอีกทีว่าแน่ใจนะ ว่าคุณมีความสุขจริงๆ ในขณะที่เพื่อนร่วมเดินทางของเรา คนแก่ และเด็กบางคน ยังเจ็บปวดร้องไห้ หิวโหย เขาเกิดมาแบบนั้น? เขาคู่ควรกับสิ่งเหล่านั้น?

ปล่อยไปตามชะตากรรม? ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องเอามาคิดให้วุ่นวาย หรืออย่างไร?

พวกเขา ต้องการความช่วยเหลือ และรอใครสักคนที่เพียงจะยื่นมือเข้ามา สักนิดก็น่าจะดี

เขาไม่อาจพร้อม ที่จะ “รวย” หรือมีทรัพยากรล้นเหลือ อย่างคุณ

เขาไม่อาจแม้จะมีโอกาสได้รู้ได้ใช้ สมอง ความรู้ ความสามารถ อุดมการณ์ พลังงาน บางส่วนถูกขีดชะตาชีวิตเอาไว้ เผื่อผลประโยชน์ของบางอย่าง ตามแนวคิด ความคิดของคนบางกลุ่มและของใครบางคน “คนที่มีอำนาจ” ไม่อาจแม้แต่จัดการชีวิตของตนให้เป็นปกติสุขในแต่ละวันตอนรุ่งสางของวันใหม่…

และอาจจะไม่รู้จัก ความสุขทางกาย แบบที่ท่านเจอมา ด้วยซ้ำ

ไม่อยากจะนึกถึงความสุขทางใจของเขาที่โดนบีบคั้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

น่าเสียดาย ที่เขาเหล่านั้นไม่มีโอกาสได้หาเงิน หรือ ใช้เงิน ใช้ชีวิต เหมือนอย่างท่าน.

เงินที่เรามี เราอาจจะหาได้จากความขยันหมั่นเพียร มันสมอง และอุดมการณ์

หาได้อย่างไม่จำกัด ตามความสามารถ ตาม ” พลัง” ที่มี??
แต่

ลมหายใจและชีวิตทำไมถึงใช้แล้วหมดไป? หมดอย่างไม่สามารถคาดเดาสาเหตุได้ล่วงหน้า

ไม่สามารถวางแผน ไม่สามารถซื้อได้ใหม่ ไม่สามารถแลกเปลี่ยนหรือ “ให้” กันได้

มันช่างไม่ยุติธรรม มันไม่มีมูลเหตและไม่มีที่มาที่ไป “ชีวิต” มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้?

มีใครขาย-ซื้อชีวิต ลมหายใจกันได้ที่ไหนบ้าง แน่นอนการที่คุณหาเงินได้มากพอ เราเต็มใจจะจ่าย เพื่อให้ชีวิตมันอยู่เพิ่มได้อีกถึงวันพรุ่งนี้ ถึงตราบเท่าที่เราพอใจ มันน่าจะมีวิทยาศาสตร์ที่ยื้อชีวิตไม่ให้จบสิ้นไป หรือน่าจะมีคนมีน้ำใจที่ขายชีวิตของเขาให้เป็นของเราได้นะ ว่าไหม? แต่อย่าเพิ่งฝันไป

ความจริงตรงนี้นาทีนี้ โลกให้เราทุกคนมาเท่ากัน คือ 

“เวลา” 24 ชั่วโมงเท่ากัน

“ชีวิต” เรามี 1 ชีวิตเท่ากัน

ไม่มีใครใช้เส้นสายกับยมบาลได้ ไม่มีใครได้สิทธิพิเศษจากนรก-สวรรค์เพื่อให้เขาได้อยู่ต่อ

ถ้าหมดเวลา

ก็คือ หมด.

จบ

ก็คือ จบ.
เงินที่แข่งขันกับตนเองมา หรือแม้แต่ เจ้านาย คู่แข่ง ศัตรู คนที่คุณแย่งหรือขโมยมา?

คุณเคยคิดหรือไม่ว่า คุณจะสามารถใช้เงินที่คุณหามา ไปได้ อีกนานเท่าไหร่

ชีวิตของคุณ นับเป็นวันได้หรือไม่? ชีวิตน่าจะซื้อพลังงาน หรือซื้อเพิ่มหลังจาก “ตาย” ได้เหมือนเกม แน่นอนว่าถ้าเงินคุณเยอะพอ เกมจะไม่มีทางโอเวอร์ เล่นยังไงก็ไม่จบ. จนกว่าคุณจะเบื่อมันเสียก่อน?
“เวลา” 24 ชั่วโมงเท่ากัน

“ชีวิต” เรามี 1 ชีวิตเท่ากัน

สองสิ่งนี้เราได้รับมาเหมือนกัน เท่ากันทุกคน เวลาและชีวิต บริหารได้ตราบที่คุณมีลมหายใจ มีความสามารถและมีประสิทธิภาพมากพอ

แต่ว่าแต่ละคน ไม่สามารถกำหนดเวลาของลมหายใจในชีวิตได้ 

เพราะ ความตาย..มันเกิดขึ้นได้ไม่จำกัดรูปแบบ ไม่ใช่พันล้านรูปแบบ แต่นี่คือไม่จำกัด

ซึ่งไม่ว่าจะรูปแบบไหน

สุดท้ายคือ สิ้น

หมดลมหายใจ

บ้างถูกใช้จนหมด? เช่น คุณอาจจะ แก่ตาย? 

บ้างไม่ได้ตั้งใจให้หมด แต่ร่างกายถูกทำให้พัง ใช้พลังงานมากเกินไป หรือไม่ว่าจะด้วยอุบัติเหตุ อาชญากรรม ซึ่ง ณ จุดจุดนั้น วินาทีนั้น คุณหรือใครก็คงไม่รู้หรอก ว่าจะรู้สึกยังไง เจ็บปวด ทรมาน สุข ทุกข์ ไม่มีใครเอามาเล่าให้กันฟังได้ แลกเปลี่ยน ซื้อขาย ก็ไม่ได้ 

เวลา และชีวิต สำหรับเราๆ ที่ยังไม่พร้อม ที่จะตาย มันช่างน่าเสียดายที่เราน่าจะวางแผนชีวิตได้เหมือนเงิน

ชีวิตจะได้มีมากๆ ใช้ได้มากๆ และหาได้ใหม่เรื่อยๆ 

น่าเสียดายที่พอเรามีเงิน ทุกอย่างก็เริ่มต้น…

แต่ถ้าเราตาย ทุกอย่าง ก็จะจบลง.
พอปอกเปลือกออกแล้ว เราก็เหมือนกันทุกคน จบลงที่เดียวกันทุกคน ย่อยสลายไปตามธรรมชาติเหมือนกัน มันไม่มีอะไรคงทน
แค่ก่อนที่มันจะจบ ไม่ว่าจะตอนไหน หรือจบอย่างไร เราน่าจะได้มีโอกาสได้แบ่งปันกัน ส่งเสริมกัน มีความสุขทั้งกายและใจด้วยกัน บ้างนะ..ท่านๆ คิดว่าอย่างไร?

Advertisements